พลาด ‘เหรียญทอง’ พอว่า พลาดท่าทั้งระบบ ‘พอเลย

DST.Special Report : ความพ่ายแพ้ในเกมกีฬาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น และสามารถยอมรับได้หากพยายามทำมันเต็มที่แล้ว

‘เต็มที่แล้ว’ คำนี้ ไม่ได้หมายถึงแค่นักกีฬา แต่หมายถึงทุกองคาพยพที่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย

การปราชัย ‘คาบ้าน’ จนพลาดเหรียญทองในขณะที่เราเป็น ‘เจ้าภาพซีเกมส์’ เป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะรับยากในแง่ความรู้สึกของสาวกช้างศึก

นำก่อน 2-0 ในครึ่งแรก จนกระทั่งถูกตีเสมอ 2-2 ในครึ่งหลัง และไปพังในช่วงต่อเวลา 3-2 แน่นอนว่า เราต้องให้เครดิตผู้ชนะอย่าง ‘เวียดนาม’ ที่คู่ควร แต่อีกในทางหนึ่งเราต้องโทษทุกๆ คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับทีมฟุตบอลชาย

ไล่ตั้งแต่นายกสมาคมลูกหนัง ฝ่ายเทคนิค กุนซือ ตลอดจนผู้เล่นที่เห็นว่า ควรจะเป็นคนโดนด่าในลำดับท้ายๆ

เห็นได้ชัดเจนว่า พละกำลังของผู้เล่นช้างศึกสู้เวียดนามไม่ได้เลย โดยเฉพาะตั้งแต่ครึ่งหลังเป็นต้นมา

หลังจากถูกตีไข่แตก นักเตะไทยแทบจะเดินเล่น หลายคนเข้าใจว่า เด็กใจไม่สู้ แต่จริงๆ คือ ‘หมดแรง’ ต่างหาก

เด็กชุดนี้ต้องเข้าแคมป์ทำศึกซีเกมส์ ในขณะที่บางคนต้องออกจากต้องไปๆ มาๆ ระหว่างแคมป์ทีมชาติกับการรับใช้ต้นสังกัดในไทยลีก ซึ่งมันดูไม่มีความเป็นอาชีพเลย

เรียกว่า ในทางหนึ่งพวกเขาต้องรับใช้ชาติ กับอีกทางต้องรับใช้สโมสร สัปดาห์หนึ่งต้องเล่นถึง 2-3 แมตซ์ แล้วจะไปเรียกหาความฟิตมาจากไหน

ตรงนี้ผู้บริหารสมาคมลูกหนังต้องรับผิดชอบ โดยไม่ควรมีวงเล็บ หรือหมายเหตุมาอ้างเพื่อบรรเทาโทษ

ต่อมา ‘โค้ชวัง’ ธวัชชัย ดำรงอ่องตระกูล กุนซือชุดซีเกมส์ ต้องรับผิดไปตามระเบียบในฐานะที่เป็นคนวางกลศึกในสนาม

นักเตะหลายคนไร้เรี่ยวแรงจากการมองด้วยตาเนื้อ รูปเกมเวียดนามดูดีขึ้นจนเราแทบโงหัวไม่ขึ้น แต่กว่าฯพณฯท่านจะตัดสินใจเปลี่ยนตัว นั่นล่วงเลยเข้าไปนาทีที่ 70

เหตุใดจึงใจเย็นได้ขนาดนั้น ทั้งที่คนในประเทศ ซึ่งไม่ได้เชี่ยวชาญศาสตร์ฟุตบอล หรือมีใบประกาศนียบัตรรับรองการเป็นโค้ช ยังมองออกด้วยตาเนื้อว่า คุณต้องแก้เกม หรือพยายามทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนเดี๋ยวนี้ก่อนที่อะไรจะสายเกินไป

กว่าถั่วจะสุกงาก็ไหม้ ผลลัพธ์ที่ได้จากการตัดสินช้า คือ ส่งผลรุนแรงต่อแผลการแข่งขัน

แน่นอนว่า ทรัพยากรในม้านั่งสำรองมีจำกัด แต่มันใช้เป็นข้ออ้างไม่ได้ เมื่อวันนี้คุณเป็นควาญช้างศึก มันต้องมีไหวพริบ ปฏิภาณ และกึ๋น ในการใช้สิ่งที่มีอยู่ตรงหน้าให้เกิดประโยชน์สูงสุด

ขณะที่ ‘นักเตะ’ หากจะตำหนิ คงมีเรื่องเดียวคือ ‘แพสชั่น’ ที่พวกเขายังมีน้อยกว่าเวียดนามมาก

ไม่ว่า ซีเกมส์จะเป็นทัวร์นาเมนต์สำคัญหรือไม่ในชีวิตค้าแข้ง แต่สิ่งที่อยากให้พึงระลึกเสมอคือ ตราบที่คุณมีตราธงชาติอยู่บนเสื้อ คุณต้องท่องไว้เสมอว่า กำลังแบกความหวังของคนทั้งประเทศอยู่

คุณเป็นตัวแทนของพวกเขา สามารถทำให้เขาสมหวัง-ผิดหวังอย่างรุนแรงได้ ฉะนั้น ในนามคนไทย ต้องใส่ให้สุด ฮึดให้สุด

กีฬามีแพ้ มีชนะ เข้าใจได้ แต่มันต้องแพ้ในแบบที่เราเต็มที่แล้วในทุกองคาพยพ ไม่ใช่แบบนี้.

________
เรียบเรียงโดย : วนิลาสกาย
ขอบคุณภาพ : เพจ ช้างศึก